Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

Ξεφυλλίζοντας την Σιωπή.... συνέχεια

σελ 69.................................................................................................

Μα τι να κάνω την ύπαρξη μου, χωρίς εσένα,
φίλε μου, δικέ μου.
Που ν' ακουμπήσω. Με ποιον να κλάψω. Με ποιον
να πιω κρασί. Με ποιον να μοιραστώ, ιδίως, τη χαρά μου.
Δε γίνεται χωρίς εσένα, διπλανέ μου.
Μέσα στη δική σου κόλαση, ανιχνεύω τις στιγμές
της ευτυχίας μου.


σελ 70..................................................................................................

Κάποτε, με είχε παρασύρει ένα ορμητικό ποτάμι
κι ήμουνα έτοιμη να πνιγώ.
Λίγα μέτρα πιο μπροστά από μια πεινασμένη θάλασσα,
που άνοιγε το στόμα της να με καταπιεί,
θυμήθηκα ξαφνικά τα λόγια σου.
Ακουσα μέσα μου σα μουσική την τρυφερή φωνή σου.
" Να ξέρεις πάντα πως είμαι πλάι σου και σ' αγαπώ.
Σ΄εμπιστεύτηκα για να κρατήσεις τ΄όνειρο μου.
Και μου ΄χεις δώσει όρκο πως θα το φυλάξεις".



σελ 76.................................................................

Τι ξέρεις εσύ από τέτοιους τόπους.
Αν επιχειρήσεις να ΄ρθεις, θα χαθείς.
Ούτε κι εγώ θυμάμαι να γυρίσω πίσω.
Η νοσταλγία μου δεν έχει πια το χρώμα των ματιών σου.
Τώρα, κάθε πρωί, γερμένη σ΄ένα μεγάλο παραθύρι,
καλημερίζω την καινούργια μου ζωή.


σελ 81.............................................................................................................

Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν
ποτέ ν' απλώσουν τα "ρούχα" τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν.
Πάντα βρεγμένα τα φορούν.
Δεν είναι η ζωή που φταίει γι' αυτό, κι ας της ρίχνουν
όλα τα βάρη.
Ούτε οι ίδιοι, βέβαια, φταίνε.
Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο.
Ενα όλοδικο τους ήλιο.
Ν΄ανατέλλει, να δύει και πάλι ν΄ανατέλλει λαμπερός
μέσα τους.


σελ 85.....................................................................................................

Θέλω να μείνεις μαζί μου απόψε.
Να μείνεις ώσπου το δάκρυ της νύχτας
να στεγνώσει στα βλεφαρά μας.
Ώσπου τ΄αστέρια να γίνουν στάχτες στις παλάμες μας.
Ώσπου το φεγγάρι να βασιλέψει πάνω στα κορμιά μας.


σελ 88..................................................................................................

Να ΄μαστε λέει, όλοι μαζί...
Να ΄μαστε σε μια βάρκα και ν΄αρμενίζαμε.
Να ΄ταν η θάλασσα γυαλί. Να ΄χε φεγγαράδα.
Κι εμείς να λέμε αστεία και να γελάμε.
Ν΄αγκαλιαζόμαστε και να τραγουδάμε.
Να μην είχαμε βάσανα και μαύρες σκέψεις.
Τίποτα να μην είχαμε.
Να ΄μαστε ελεύθεροι σαν τα παιδιά. Και ν΄αρμενίζαμε...
Και να ΄ταν από πάνω μας ένας Θεός, γλυκός σα μέλι,
να μας καμάρωνε.
Να ΄μαστε, λέει!....


σελ 101........................................................................................

Αγκάλιασε σφιχτά τον εαυτό σου. Κρύψου κα΄τω απ΄το δέρμα σου.
Μέσα στις χούφτες σου.
Ζέστανε την ψυχή σου με την ανάσα σου.
Και σκέψου πόσα πράγματα σημαντικά έχεις να κάνεις,
μόλις περάσει η καταιγίδα.


σελ 103........................................................................................

Τόση κούραση, τόση σπατάλη, για να πετύχεις τι;
Οργάνωσες ολόκληρο καρναβάλι, έφτιαξες άρματα.
μοίρασες όλα τα υπάρχοντά σου, όλο το πάθος σου,
όλο το μυαλό σου, να βρεις κατάλληλες στολές, μάσκες.
και αβανταδόρους ν΄ακολουθούν την πομπή σου.
Ξέχασες όμως, φίλε, κάτι πολύ σημαντικό.
Στο τέλος, πάντα, καίνε τον καρνάβαλο!....

σελ 118.........................................................................................

Πέταξε πια την πανοπλία από πάνω σου.
Τόσες προμήθειες σε όπλα, τόση εκπαίδευση για άμυνα,
τόσες στολές παραλλαγής..
Έτσι έχεις την εντύπωση πως δε θα πληγωθείς ποτέ;
Και τι ήρθες στη γη να κάνεις. Να παριστάνεις τον πολέμαρχο;
Πόσο θ΄αντέξεις έρποντας στ΄αναχώματα, σαν σκουλήκι;

τέλος................................

Στέκεσαι εκεί, σαν βλέμμα ερημιάς. Και κλαίς.
Στέκεσαι εκεί και ξερογλείφεις τις προφάσεις που έχεις ανακαλύψει,
για να κρατάς μες στη μιζέρια την ψυχή σου.
Στέκεσαι εκεί και λογαριάζεις πόσα σ΄αρπαξαν,
πόσα σου ΄κλέψαν, πόσα σου ρήμαξαν.
Μήπως δεν είναι έτσι ακριβώς, μωρό μου;
Μήπως εσύ οδηγούσες κάθε φορά,
από την πίσω πόρτα της ψυχής σου, το ληστή;
Κι ύστερα, μόλις γύριζε την πλάτη του, μόλις απομακρυνόταν
- αφού το ΄βλεπες καθαρά πως είχε αρπάξει τους θησαυρούς σου
και συ δεν τον σταματούσες - αρχιζες τα κλάμματα και φώναζες
" Βοήθεια ! Ληστεία!"

7 σχόλια:

Εύη Καφούρου είπε...

τί ωραία που είναι αυτά; απο ποιό βιβλίο;

ποντίκι είπε...

Ξεφυλλίζοντας την σιωπή " Αλκυονη Παπαδάκη. Ευη ζήτασ το και θα το βρεις. Είναι από τα αγαπημένα μου.
Μικρό είναι έχω και παλαιότερες αναρτήσεις...
Σε ευχαριστώ που πέρασες....
Τα φιλιά μου.

gregory είπε...

Καλησπερα σου..

jacki είπε...

Αλκυόνη Παπαδάκη.. Απλά υπέροχη.. Πολύ όμορφα τα κομμάτια αυτά.
Καλημέρα σου.

Té la mà Maria - Reus είπε...

very good blog, congratulations
regard from Reus Catalonia Spain
thank you

BORO. είπε...

κάποια μέρα να επισκεφθούν την Ελλάδα.
Λατρεύω το σύνολο του πολιτισμού.
Η Μεσόγειος είναι το λίκνο της δυτικής.

boro.

disa είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,性愛,a片,AV女優,聊天室,情色