Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Η Αλλη ζωή

Απόσπασμα.


Γεωργία

   Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΡΩΕΙ στο μεγάλο τραπέζι του πάνω διαμερίσματος. Η Γεωργία τσιμπολογά, για τα μάτια. Πήγαν νωρίς με τον Ανέστη και φάγανε παιδάκια κι έσκασε.
   <<Τι έγινε μαμά; Δε σου αρέσει το φαΐ;>> Σήμερα μαγείρεψε πάλι η Αθηνά μακαρόνια με κιμά.
   <<Πως, ωραίο είναι. Απλά δεν πεινάω πολύ>>.
   Η Αθηνά την κοιτάζει παράξενα. << Βγήκαν οι τελευταίες εξετάσεις σου; Τις πήρες απ' το ΙΚΑ;>>.
   <<Ναι>>.
   <<Και;>>
   <<Θα ζήσω για πολλά χρόνια ακόμα>>.
   Η Αθηνά κόβει τη συζήτηση. Περίεργη είναι η μάνα της, ώρες ώρες. Ο Παναγιώτης λέει ότι την πείραξε η κλεισούρα. Αντί να πάει σε καμία γειτόνισσα να παίξουνε κουμκαν, ή ότι άλλο παίζουν οι γριές, ή να πάει στην εκκλησία, που ναι και δυο βήματα απο ΄κει, να προσευχηθεί για τη σωτηρ΄΄ια της ψυχής της, κάνει συνεχώς παραξενιές. Για ν' ασχολούνται οι άλλοι συνέχεια μαζί της, αυτό είναι.
   Κι έχει και ένα βλέμμα καθώς τους κοιτάζει! Σαν Αρπυια!
   <<Ρε Αθηνούλα, καλό το φαΐ, αλλά λίγο>>.  Ο Παναγιώτης τείνει το πιάτο, για ξαναγέμισμα, <<Μην ξεχνάς, είμαι ακόμα στην ανάπτυξη!>> Γελάει μόνος με την κρυάδα του.
   <<Κάτσε, πάω εγώ>>, πετάγεται η Γεωργία. Παίρνει το πιάτο και πάει στην κουζίνα. Το γεμίζει μέχρι απάνω μακαρόνια και χύνει μπόλικο κιμά. Ξαναγυρίζει στην τραπεζαρία.
   <<Να 'σαι καλά, κυρα-Γεωργία, μερακλού. Εσύ τώρα ή μ' αγαπάς πολύ, ή θες να σκάσω απ' το πολύ φαΐ>>. Κι αυτό γι' αστείο το 'πε, τάχα μου. Η Αθηνά τον κοιτάζει επιτιμητικά. Φαίνεται κομμένη, τελευταία.
   Ο Ανέστης σήμερα τη φίλησε, τη Γεωργία. Εκεί στην γωνία που την άφησε. Δεν πέσανε τίποτα πυροτεχνήματα, αλλά η Γεωργία το περίμενε. Ήταν ένα ευγενικό, όμορφο φιλί, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους κάποιας ηλικίας. Καμιά φορά, με κατιτίς τόσο μικρό κι ασήμαντο, φτάνεις να συγχωρείς ολόκληρο το κόσμο.
   Σχεδόν.
   Ο Ανέστης της είπε ότι η άσπρη τριανταφυλλιά του άνθισε. η Γεωργία χάρηκε που δεν την έφερε λουλούδι. Δε θ' άντεχε να το βλέπει να μαραίνεται στο βάζο. Ο Ανέστης τα πιάνει κάτι τέτοια.
   Ασε που τ' άσπρα τριαντάφυλλα τα πηγαίνουν συνήθως στις κηδείες.

συνεχίζεται...................


Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Η άλλη Ζωή


    Η Ελευθερία δεν είχε ποτέ δικό της ζώο μέχρι τότε. Στο Πατρικό της είχαν καναρίνια, αλλά αυτά δεν πιάνονται. Αυτά γρήγορα γίνονται ένα με το ντεκόρ. η Ελευθερία τα λυπόταν. Η μητέρα της είχε αλλάξει πολλά καναρίνια, γιατί τα μισά τα έχανε. Όταν τα τάιζε, ξέχναγε το πορτάκι τους ανοιχτό. 


    Τα καναρίνια φλερτάρουν πάντα με τις ανοιχτές πόρτες. Αλλά το ν' απελευθερώνονται πουλιά που συνήθισαν σε συνθήκες σκλαβιάς είναι, το λιγότερο, απερισκεψία. Η άλλη ζωή έχει πάντα ένα τίμημα. 



Τα συμπεράσματα δικά σας.!!!